Zagubimy się w dąbrowie, w białych słońcach, w siwych mgłach i nikt o nas się nie dowie, gdzieśmy byli, w jakich snach. Zabłąkanych w mroźnych świtach, wracających z białych głusz, w kruchych brzozach nas przywita lśniący słońcem srebrny kurz.

Człowiek tak jak wszystko w przyrodzie potrzebuje światła i ciepła by się rozwijać.