Otwórz mi niebo wianem pochyl mnie do sadów wiecznego świata gdzie zwykły podróżnik zostawił po sobie maleńki skarb cząstki duszy schowane gdzieś kropelkami łez. W ciszy ukryłem się w zieleni poete pokocha królewna nad przepaśćią wśród rozkwitłych brzóz. /Apryasz wojciech/ Odpowiedz

Puste już pole - pełno w stodole, bo zżęty kłos, bo zżęty kłos. Między brzozami, między białymi... liliowy wrzos, liliowy wrzos. Odpowiedz

A ja mam taki obrazek za oknem :) Odpowiedz

Wybrałabym się na spacer do takiego jesiennego lasu:) Odpowiedz

Leśna dróżka... Odpowiedz