Dla domu nie boi się śniegu, bo cały dom odziany na lata, sporządza sobie okrycia, jej szaty z bisioru i z purpury. W bramie jej mąż szanowany, gdy wśród starszyzny kraju zasiądzie. Płótno wyrabia, sprzedaje, pasy dostarcza kupcowi.

Wiosna blisko... Kiedy w termometrach podnosi się rtęć. Kiedy to ze śniegiem deszcz pada na zmianę. Wiadomo, że wiosna przyjść ma do nas chęć i ze słońcem układa swe zielone plany. A w rynnach, co milczały przez calutką zimę, raz po raz jakieś szmery słychać, jakieś trzaski. A my bez futrzanych rękawic chodzimy i śnią się nam parasole w kolorowe paski.

Jak tak dłużej popada to z tego domku nie wyjdą:)

Prawdziwa zima...

Drogi grudniu, jesteś jednym z najpiękniejszych miesięcy. Łączysz ludzi w święta, dajesz nadzieję na lepszy rok, sprawiasz, że dzieci szaleją, gdy dajesz im śnieg... Wiesz, grudniu... wszystkie miesiące zasypywały mnie złymi wieściami, nieprzyjemnymi zdarzeniami i niechcianymi pożegnaniami. Jak co roku piszę do Ciebie list, obiecuję, że w tym nie będzie dużo tekstu. Wiem, że jesteś w stanie zrobić wiele, wiem, że potrafisz, proszę, ześlij człowieka, który będzie mnie potrzebować. Już od dawna układam drugą poduszkę w łóżku, wypatruję przez okno człowieka, który by biegł do mnie, nawet obiady robię dla dwóch osób. Powiesz, dlaczego wciąż nikt nie puka do drzwi? Grudniu, zmień to, proszę.