Tam, gdzie zbiegają się przyjazne drogi, cały świat przez chwilę wydaje się domem.

Karin Boye Droga do domu Znam drogę, która prowadzi do domu. Iść po niej to trud niemały. Jeśli wędrowiec tam to człowiek ubogi, mały, brzydki i szary. Znam drogę, która prowadzi do domu. To droga goła i bez cienia. To tak, jakby pochylić swój ciepły policzek w stronę bezlitosnego kamienia. Ale ci, co poczują ten kamień skierowany w stronę mroźnej krwi policzka, zauważą, jak delikatna jest jego twardość, jak wierna, solidna i przyjacielska. A on podziękuje kamieniowi i podtrzyma to uczucie twarde, i będzie chwalił tę waleczną grę jako jedyne jego zwycięstwo coś warte.

Dom jest tam, gdzie światło w oknie, tam, gdzie ktoś kochany czeka, gdzie z kimś bliskim dzielę troskę, kromkę chleba, kubek mleka. Dom jest tam, gdzie światło w oknie, gdzie otuchą czas się stoi, gdzie się nam splatają drogi, gdzie przy stole — bliscy moi. – Maria Kuśnierz