Leżę na łące. Nikogo nie ma, ja i słońce. Ciszą nabrzmiałą i wezbraną. Napływa myśl ,to pachnie siano. Wiatr ciągnie ,po trawach z szelestem. A u góry siostry moje. Białe chmury, wędrują na wschód. Czy nie za wiele mi, że jestem?.

„Im silniej możemy skupić naszą uwagę na cudach i realiach otaczającego nas wszechświata, tym mniejszą mamy ochotę go zniszczyć.”

Nie straćmy tego dnia, bo on się nie powtórzy.