Warto żyć, jeśli przez każdego z nas wpadnie promyk słońca w mrok niepogody.

A w górach już jesień, królestwo niczyje, a w górach już jesień i kruche motyle. A w górach już jesień, śpią w słońcu kałuże, świat żyje przez chwilę, nie krócej, nie dłużej.

Poranne słońce jest zawsze obietnicą. Południowe, nieubłagane, osądza nas.

„Człowiek, który przeniósł górę, zaczął od małych kamyków.” – Przysłowie chińskie