I gdzie nie spojrzysz pośród mchu i drzew, najpiękniejszy teatr świata się odgrywa. Tu wszystko ma swoje miejsce i swój czas, myśli swobodnie płyną.

Czekaj lesie, wytrzymaj jeszcze czerwiec w mig przeleci i po twoim mchu zielonym będą biegać dzieci! Jeszcze tydzień, jeszcze drugi - skończy się nauka i w zielonych wrotach lata, kukułka zakuka.

Są takie dłonie, co się po ciemku odnajdą. Nie szukają się, a śpieszą ku sobie jak owady, co nigdy światła nie widziały. Bo bliskich się nie wybiera. Oni są wśród nas, jak dawno posadzone w lesie drzewa.