Zaszumiał dzisiaj rano, wiatr jesienną pieśń i porwał, liście do tańca. Szaleje z nimi, unosi je tak wysoko, pięknie wiruje swojego walca. Słoneczko jesienne z nieba radośnie się śmieje, swoim złotym promyczkiem dotyka - rozjaśnia knieje. Jesień przysiadła na ławce w parku, listkami pięknymi się zdobi cała. Puszcza wiatrowi zalotnie swe złote oczko. Zatańczyć też by, z nim chciała.

Jak tu nie kochać jesieni, gdy gdziekolwiek nie spojrzysz, wszystko się mieni.

Po prostu jesień: dużo piękna, trochę smutku.*