Każdy wieczór jest ta­ki sam, a jed­nak inny..

Zachodzące słońce często zazdrości wschodzącemu księżycowi.

Wyobraź sobie jakieś piękne miejsce, na przykład ogród, łąkę albo cichą plażę. W pięknie jest miejsce dla twojej duszy. Ona się tam odpręża. Znów możesz oddychać. Możesz odpoczywać. — Stasi Eldredge

John Ashbery* Sekwencja snu (bez tytułu) Tak jest, ścięła ogromne drzewo. Znów było nam lżej oddychać. I to nie dziura w krajobrazie uradowała nas, a raczej zaproszenie dla pogody, żeby nas odwiedziła w dowolnej porze. Co uczyniła, stosownie do naszego nierosnącego nią zainteresowania. Po trzeciej wpadce postanowiliśmy dorzucić sensu. Nic z tego. Nasz gobelin sam bez przerwy się ożywiał na przekór tym przeraźliwym brzegom. Można było do niego zajrzeć i zobaczyć martwą od lat mgłę, wesołe słowa powitania wypowiedziane całe stulecia temu. Co gorsza, zmierzaliśmy dokądś; i nie była to już żadna firma krzak, ale kantata którą przyroda zamówiła wcześniej u niebiańskiego gastronoma, i zamówienie właśnie zrealizowano.

Na­wet niebo się ru­mieni, kiedy pat­rzysz na je­go zachód...