Drzewo, którego nie możesz objąć ramionami, było kiedyś małym nasionkiem. Stumilowa podróż zaczyna się od jednego małego kroku. - Lao-Tse

czasoprzestrzeń wpisani w drzewo membraną słojów – narastamy, drgania przestrzeni matematycznie zakotwiczone nie rezygnują z poznania, , w drążonych korytarzach na wiarę kornika drukują myśli nieskończone – jak światy, źródła liczb – niedoścignione, rozum opętany absorpcją odbioru znaków porządku estetycznego formą istnienia, odkłada w rdzeniu ślepe poznanie siebie w otwartych i zakrzywionych, wymiarach teorii strun rozprzestrzeniło się w czasie drgając jak wiersz ludzkie pojęcie .

"Powietrze, światło, odpoczynek uzdrawiają, lecz największe ukojenie płynie z kochającego serca."

"Nadzieja zawiera w sobie światło mocniejsze od ciemności, jakie panują w naszych sercach."