Lam Quang My Słowa do Przyjaciela Znowu piszę do ciebie. Thanh, w ostatnich dniach w Gdańsku już pojawiła się jesień, zimniej i wiatr skądś nadciągnął, i drzewa mniej zielone. Nie stąpamy po tych smutnych liściach, lecz wracasz ze mną do rodzinnej ziemi. W jesiennej mgle piasek na drodze chłodniejszy i nasze serca uderzają weselej. Szybko płyniemy po fali Rzeki Niebiańskiej, przybijamy do przystani Tien-dien, słuchamy pieśni ludu, która czaruje wodę, jak czarowały chłopca Kim dźwięki struny potrąconej ręką Kieu*. Chyba chcesz odwiedzić brzeg Che, gdzie dawniej przebywał król Le ze swoim dworem poetyckim. Poezja z kamieniami unosi się warstwa za warstwą!... promienie słońca gładzą szemrzące sosny. Wchodzimy na górę Hong i patrzymy w dal na Morze Wschodnie dziewięćdziesiąt dziewięć wierzchołków głaszcze niebo wytrzymałych jak woda naszych przodków.

„Tu wszędzie Polska” Tadeusz Kubiak Tu, gdzie jest dom nasz, twój i mój, gdzie lasy są i rzeki nasze, gdzie każdy ojciec szedł na bój, gdzie Biały Orzeł na sztandarze. Gdzie w Gdańsku Neptun lśni trójzębem, gdzie nad Krakowem dźwięczy hejnał, gdzie wolna droga wiedzie w zboże, gdzie chwiejna trzcina na jeziorze. Tyś się tu rodził, ojciec i wuj, tu się rodziła twoja matka. Dziad orał ziemię, wdychał kurz, a jego dom to nędzna chatka. Gdzie klucz żurawi nad łąkami, gdzie Mysia Wieża ponad Gopłem, w Szczecinie biały transatlantyk, w morzu stalowy, czujny okręt. Gdzie wiosną słowik w krzakach gęstych, jesienią rżyska snute dymem, gdzie latem słońce nad Bałtykiem, a zimą świerszcze za kominem. Gdzie dom poety w Czarnolesie, gdzie nurtem śpiewnym płynie Wisła. Tu biały sad jest, czarny węgiel, tu wszędzie Polska, tu - Ojczyzna!

Gdańsk z Neptunem...