Wiatr go rozwieje, buty podepczą, chce się przytulić ,ale go nie chcą, w szeleście niesie ,się skarga liści, na które wiosną, czekali wszyscy.

Z żalem spoglądam na złoty liść spada, bo nie ma już dokąd iść, drzewo go nie chce, spełnił swą ,rolę i nikt nie wczuwa ,się w jego dolę.

Jesień to fala wspomnień o lecie, jesień to szelest liści po świecie, chociaż je zdobi czerwień i złoto, smętnie spadają w jesienne błoto.

Jeszcze serdeczne me pozdrowienia, prosto od serca do ciebie płyną, by ten jesienny cudowny czas, został w pamięci i nie przeminął.

Osnute nitką babiego lata, cudne korale z jarzębin kiści, ubrane w krople rosy srebrzystej, garść kolorowych jesiennych liści.

Posyłam tobie zapach jesieni, bukiecik astrów, grzybów koszyczek. pierzastą chmurkę, z mojego nieba i ciepły złoty, słonka promyczek.