Ten, który wkracza w samego siebie musi przejść po omacku drogę, która przed nim , musi ją wyczuwać swymi zmysłami, kamień po kamieniu. Musi objąć to co w nim pełne wartości i to co bezwartościowe z tą samą miłością. Niech opuści cię osąd, i nawet smak, ale ponad wszystko cała duma, nawet ta uzasadniona.

Każdy z nas jest in­nym liściem. Ale to dob­rze. Ra­zem tworzy­my piękny las.

Idź na rozstaje dróg, tam pod wielkim kamieniem mam ukryty skarb. Śmierć wykonała polecenie. Odnalazła obrośnięty mchem i do połowy przysypany ziemią kamień. Widać było że od lat nikt go nie ruszał. Odwaliła kamień i zobaczyła robaka. Powróciła śmierć do Boga i zdała relacje. - Panie, nie ma tam żadnego skarbu, jest tylko nędzny robak. Wtedy Pan powiedział: - Ja pamiętam o tym robaku, a myślisz, że mógłbym zapomnieć o tych dzieciach? "