Góry uczą smaku rzeczy prostych, takich, których nie doceniamy.

Góry Szczęścia Skąd ta radość? Z wnętrza tryska. Składnica radości z wnętrza wysypiska. Góry szczęścia, szczytu nie widać. Wejść na samą górę? Rzecz to nie możliwa. Gdy smutki człowieka, spadają jak lawina. Zaś człowiek po skałach, do góry się wspina. Czasem odłamki, go zepchną na podłoże. Trochę popłacze, lecz poddać się nie może. Opuszcza podłoże i dalej próbuje. Bo człowiek bez szczęścia, jeziora łez maluje.