Ani za górą, ani za rzeką, Ani stąd blisko, ani daleko; mgiełką pajęczą z wiatrem nadbiegło, chciałeś dosięgnąć – znowu uciekło. Sprytne, przebiegłe i nieuchwytne, wielkie, wspaniałe, ale ukryte. Ktoś się zatrzymał pełen zachwytu, a ono nie chce rozmawiać z nikim. Pachnące wrzosem, konwalią, makiem, rumiankiem polnym i tatarakiem. Jesienią, zimą, wiosną czy latem – wciąż upragnione, zawsze jednakie. Ucieka, błąka się i ukrywa; chciało już zostać, znów się podrywa. Jak nuta rzewna, lekka i tkliwa – to bardzo szczera, to znów fałszywa. Miłość i przyjaźń w sobie jednoczy, wiedzę o całym świecie uroczym; dobro i piękno pokaże oczom – oto jak wiele posiada mocy! Jest śpiewem ptaków, pogodną wiosną, każe odrzucić trwogę żałosną i gonić wiecznie za czymś doniosłym. Jak ma na imię? Szczęście – po prostu... Odpowiedz