Myśli, tęsknoty i żale chowaj do szuflady.Niech wiedzą, że są bezpieczne.

Promień słońca Wyjść cicho z pokoju (tak jakbym nic chciał odejść), przejść obok komody po skrzypiących klepkach i spojrzeć na twarze w poduszek zagłębieniach - na dziecko wtulone we śnie w moją żonę. Któż może ich uwolnić z tej kruchej góry śniegu?! I jakaż to odwilż przywróci im istnienie? Smagnięcie - jak życiem - słonecznym promieniem i jesteś, człowieku. W rozbłysku powietrze zmieniło się w kryształ. Na szybie w przelocie niewielki owad przysiadł, a domy za oknem już budzą się wszędzie. Wyjść cicho, na palcach, wciąż oddech szczęścia słysząc, otoczyć się z wolna uzdrawiającą ciszą, nim błysk słońca zniknie i dnia już nie będzie.

Komoda narożnikowa :)

Trzeba natychmiast żyć. Jest później niż się wydaje,