Przyszło przebaczenie jak promyki wiosny, pełnej miłości, wielkiej radości. Teraz wszystko w mej duszy gra, już jestem szczęśliwa, alleluja.

Łąkami idę. W krąg kwiaty I słychać brzęki pszczelne. W powietrzu modro-złotym Śni próżnowanie niedzielne. Słońce świeci spokojnie, Jak gdyby od niechcenia; Obłoki są tak białe, Jakby nie mogły siać cienia. Ptak śpiewa, jakby nie śpiewać Nikomu ani się śniło. Jest mi tak dobrze na duszy, Jakby mnie wcale nie było. Najpiękniej bowiem jest, kiedy Piękna nie czuje się zgoła I tylko jest się, po prostu Tak, jak jest wszystko dokoła. -Leopold Staff

Żaden promień słońca nie ginie, lecz zieleń, którą on budzi, potrzebuje czasu, aby wzrosnąć. -Albert Schweitzer.