Jesień to szczególna pora roku – z jednej strony jest czasem zbiorów, bogactwa i przepychu barw, dojrzałości i pełni, z drugiej zaś jest to czas zadumy, refleksji i wyciszenia, czasem zatrzymania pomiędzy gwarnym i upalnym latem, a mroźną i srogą zimą. Jesień piękna, kolorowa, złota, czerwona, płomienna. Nie można zaprzeczyć. Mój znajomy Japończyk mówi, że to najpiękniejsza pora roku, tajemnicza i niepowtarzalna …Czerwona Pora Radości… Ale ja nie lubię jesieni. Nie lubię tej przeuroczej, dumnej Pani odzianej w złoto i purpurę. Pyszni się i puszy urodą i królewskimi kolorami, żeby potem jakby w rozpaczy, przed nadchodzącą zimą, zerwać z siebie wszystkie te cudowne szaty i pochować gdzieś do kufrów, zniszczyć. Potem idzie przez świat zapłakana, goła, drżąca z zimna i smutku (bo przecież taki jest listopad).

Słońce zagląda do lasu.

Je­sień to ta­ki mo­ment w przy­rodzie za­wie­sze­nia, między .., duchem te­go co było piękne w le­cie, szkiele­tem te­go co jest w za­pada­niu w je­sien­ny le­targ, przed jut­rem chłod­ne­go po­wiewu zi­my ... ...∂...