Anthony de Mello: Co za pożytek z oczu, gdy ser­ce jest ślepe?

Po ulewnej burzy, która wstrzymała życie na łące, unosi się ziemisty zapach powietrza. Łąka jest świeża i soczysta, a niebo nadal pochmurne i zapłakane. Daleko, na bezkresie łąk, słońce opada ku dołowi, by zanurzyć się w mroku. Wszystko zastyga w bezruchu.

Cieszmy się tym co nam daje chwila gdy w nich wiersz powstaje to rozmową wspólną jest taki ciepły serca gest.