Grażyna Chrostowska [Wędrowałabym...] Wędrowałabym teraz bez końca Po miasteczkach, po nieznanych drogach, Włóczyłabym się samotnie, Zacząwszy od Hrubieszowa. Od sklepików pełnych tajemnicy, Aż do kolorowych, cudownych jarmarków. Oglądam w miniaturkach życie, Najdziwniejsze zbiory w starej antykwarni. Smutne zajazdy, pełne obcych ludzi, Przedziwne twarze sprzed półtora wieku, Kiedy tylko zechcę, mogę to porzucić, Nie oglądając się na nic, niczego nie czekać, I gdzieś, w karczmie pustej, zimowym wieczorem Ciebie spotkać przy lampce czerwonego wina. I będzie nam radośnie za drewnianym stołem Pogwarzyć z Tobą późną zimową godziną. Wyjdziemy potem razem w śniegową zawieję Jak kiedyś i jak zawsze, pójdziemy pod wiatr I rozejdziemy się- radośnie, po prostu z uśmiechem- Do nowego spotkania-znów za kilka lat. Odpowiedz