Dobrze że słońce nigdy nie odchodzi w sposób doskonały, że po kilkunastu godzinach zabawy w chowanego , wychodzi z ukrycia i że potrafi przytulić się do każdego.

Z Przebudzeniem Zmroku słoneczko wyjrzało, jeden z promyków do mnie przywędrował, zaraz na duszy mej też pojaśniało, i strumyk myśli w podróż wystartował. Jeden promyczek, a ile radości, troski i smutki, w popłochu uciekły, uśmiech powrócił do swych powinności, ciasteczka na deser, same się upiekły. Przychodź promyczku ciepły i kochany, do wszystkich którzy ciebie potrzebują, przynoś im jasność i ciepło do wnętrza, kiedy do celu jakiegoś wędrują. Do mnie też przychodź promyczku złocisty, rozjaśniaj myśli, niech widzą kolory, oświetlaj przestrzeń, która mnie otacza, bym miał ochotę: na wiersze, amory. Przychodź koniecznie z Przebudzeniem Zmroku, skąd do mnie płyną same wspaniałości, słowa serdeczne wspierające ducha, piękne uśmiechy, pędzące radości. Krzysztof Roszczyk

Słoneczna wyspa.

Widoki przyrody są różne w różnych miejscach, prawa przyrody są wszędzie te same./Tadeusz Kotarbiński/

Krajobrazy są stanami duszy./Henri Frederic Amiel