Lecz dojrzałem, że w żywota męce. Zaczął oliwiąc się, rdzy dostrzegłem ślad i strwożony, w kościele wyciągnąłem ręce. By, padając, nie poplamił szat.

Tam w kościele spotkałem, pomiędzy innymi. Jedną dusze szlachetną , bez plam i kochałem tego syna ziemi. Co pięknością dorównywał nam.

Ja - rzekł w gwiaździstej koronie . Wracam także z owych kościołów i ziemskich pól. Gdzie na chorych sercach kładłem dłonie. I na zawsze koiłem ich ból.

Śpiewając modlimy się podwójnie, kocham pieśni religijne, różaniec i to , że śpiewam w kościele.

Każdy w życiu doświadcza radości , szczęścia, w kościele, ale też bólu i cierpienia. Wtedy szukamy JEGO , bo daje nam ukojenie.

Najlepszą metodą do zainspirowania odkrywczych myśli, jest zaduma w cerkwi .