Wyczuwam sobą, że są niedaleko. Że tak jak kiedy,ś nade mną czuwają. I zrywam się ze snu ,przed siebie wpatrzona. Kolejna opada kartka .z kalendarza. W ten dzień zadumy ,stojąc nad mogiłą myśleć będę z innymi, ilu ich odeszło, ilu w bólu , swoich bliskich zostawiło.

Moim zdaniem nie powinna być ,żadnych pomników tylko zwykle krzyże. Żadnych grobów ,tylko krzyż i skoszona trawa. Jakiś kwiat, pod krzyżem i znicz. Wystarczy. Zmarłym zależy tylko na modlitwie ,a nie wielkich kosztownych pomnikach. Kto droższy ,ten lepszy.

Dla umarłego tak, ale nie dla rodziny, po pomnikach pokazują swoje bogactwo, ze skromnych szydzą.

To prawda, nikt nie che być, najbogatszym na cmentarzu.

Na granitowych płytach zapłonęły lampki pamięci, ich drgające płomyki cienką smugą światła, unoszą w niebo żal tylko kolorowe chryzantemy, skazane na cmentarność przypominają ,że oni też lubili się śmiać.

Na cmentarzu, płomyki złote i groby w chryzantemach. Ludzie przyszli tu z myślą o tych, których już nie ma. Wspominają drogie imiona, zasłaniają lampki przed wiatrem, dla tych bliskich wieńce zielone i bukiety jesienne pełne kwiatów.