Nadzieja - wiara, szczęście, nadzieja - to się wszystko ze sobą wiąże, a nadzieja pochodzi właśnie od szczęścia i od wiary.

Abyśmy stali się narzędziami Chrystusowych działań, Jego własnością, oddaj nas Bogu swymi rękami, Bożą rzecz i Twoją, ku Tobie kierujący oczy i duszę. Abyśmy Ojcu i Synowi i Duchowi Świętemu przez Ciebie oddawali chwałę, abyśmy ukochali Boga nade wszystko, miłość Twoją i naszą, tęsknotę Twojej i naszej duszy, byśmy za grzechy wynagradzali miłością, abyśmy modlitwą ratowali ludzi, naszych braci, abyśmy umieli przebłagać za tych, których zgorszyliśmy, których przez zaniedbanie nie przybliżyliśmy do Boga, pomóż. Gwiazdo mórz, uratuj ich, uratuj nas. Abyśmy umieli przeżyć żal, który da nam Boga, abyśmy zasłużyli na trwanie przy Tobie, z Tobą, dla Ciebie i przez Ciebie w Bogu, naucz nas, nasza Matko.

Maryjo, tęsknoto nasza do Boga, wzruszenie nasze, wzorze, tak bliska Trójcy Świetej, umiłowana, pełna łaski, która przynosisz ludziom miłość Chrystusa, która podnosisz naszą miłość aż ku Duchowi Świętemu, płacząca, pełna troski o moją duszę, o naszą świętość, o chwałę Boga, spraw, aby nas Bóg wydźwigną, przeniósł w swoje serce.

Hołd dla Bożego Ciała O Władco Wszechświata w Tabernakulum skryty Ty szukasz serc ludzkich na Swoje mieszkanie Boską tajemnicą w małym opłatku ukryty dla pragnących pokarmem na zawsze się staniesz W Eucharystii Świętej dajesz nam Siebie jednoczysz się z duszą darujesz łask zdroje czyste ludzkie serce mieszkaniem dla Ciebie ogień Twej miłości zmienił życie moje Bo opłatek biały jest Twym Ciałem Panie który karmi dusze i daje zbawienie chlebem żywym dla wiernych zostanie da radość , nadzieję ,ufność w Twe istnienie Jak żebrak przychodzę przed oblicze Twoje przed Wielkością Boga uginam kolana mocą silnej wiary obdarz dziecko Swoje które marnym pyłkiem wobec Swego Pana Przed Twym Majestatem w kościele dzisiaj cześć składamy Bo Tyś jest w Najświętszym Sakramencie utajony z szacunkiem przed Trójcą głowę pochylamy w której Ojciec,Syn i Duch Święty w jedno połączony

BOSKIE MIŁOSIERDZIE Panie Boże! Jakiej to trzeba wiary i wielkiej siły aby dźwigać Twój krzyż. Panie Boże! Jakiej to trzeba rezygnacji i oddania Tobie aby na tym krzyżu zawisnąć. Panie Boże! Jakiej to trzeba miłości aby Cię jeszcze wielbić. O Panie Boże! Droga Krzyża nie była łatwa dla Twojego Syna, Jezusa. I dla nas też jest okrutnym ciężarem pod wpływem, którego serce pęka. Oczy nasze już nie płaczą bo łez w nich brakuje. Usta nasze już nie pragną bo przestaliśmy istnieć dla siebie. Ale ile jest jeszcze nadziei w naszych sercach. Ile jeszcze sił w naszych duszach aby poruszać ustami modlitwy. Bo my tak mocno Ci ufamy. Tak mocno wierzymy w Twoje Miłosierdzie. I tak mocno tulimy ten nasz krzyż do siebie. Nigdy nie uwierzymy byś mógł nas opuścić. Nasza wiara w Twoje Boskie Miłosierdzie czyni ten krzyż lekkim. Z wielkim wysiłkiem podążamy coraz wyżej na górę, aby ujrzeć promienie słońca, przemienić ciemności w światłość.

Cnota Bożej miłości Gdy patrzę w kościele na Ciebie, Mój Jezu kochany. Tyś mi jest Król, tyś mi jest Bóg, Przeze mnie wybrany. Tyś jest miłością i miłosierdziem, Tyś jest radością życia mojego. Przez Twoje otwarte rany, Chciałbym wejść do królestwa Twojego. Gdy patrzę na Ciebie, Mam oczy łzami wypełnione. To łzy szczęścia i smutku, To przez Twoje serce zranione. Tyś tyle zniósł cierpienia, I to od ludzi, których tak pokochałeś. Lecz Ty kochasz jeszcze bardziej, A tyle złego Jezu doznałeś. To jest właśnie Boże Miłosierdzie, W tym Miłosierdziu nie ma podłości. Jest miłość i przebaczenie z krwi zrodzone, Jest Jezus cnota Bożej Miłości..

WĄTPIĘ, LECZ WIERZĘ ... Nieraz z Tobą się wadziłem, miałem wątpliwości, czy Ty jesteś tak naprawdę ostoją miłości? Komu zawsze błogosławisz, a kogo pomijasz, często życie niegodziwca świetnie się rozwija. Ono jest takie złożone, inne dla każdego, jeden męczy się haruje, a drugi drwi z niego. Nie przejmuje się opinią i robi przekręty, nawet dobrze mu się wiedzie chociaż nie jest święty. Czemu dzieci, te niewinne zabierasz do siebie, nie nażyły się na ziemi, za szybko są w niebie. A rodziców smutek gnębi, pełni są rozpaczy, często wtedy tracą wiarę, powiedz co to znaczy? Czy cierpieniem oraz bólem chcesz ludzi naprawić, choć podobno przez modlitwę każdy z nas się zbawi? Ty spoglądasz na to wszystko i chyba się godzisz, czemu kościół taki pusty, gdzie są ludzie młodzi? Zatracili się w pogoni za kawałkiem chleba, wiara nic ich nie obchodzi - czy tak czynić trzeba? Jan Siuda