Nad waszymi głowami Wieczność falą swą szumi, A człowiek, który został, Jeszcze was nie rozumie. Na skałce nad siklawą Profile zadumane, Twarze wasze kamienne Zwrócone ku tumanom. Życia wasze minione Jak kamienie w strumieniu, Bracia, siostry rodzone, Mówcie po imieniu. Wołacie mnie ku sobie, Ale jeszcze chwileczka, Tam gdzie dziś łąki koszą, Inna woła piosneczka. Nie bądźcie tacy smutni, Przyjaciele tatrzańscy, Słuchajcie! Gęśliki utną: Bartuś gra na Żywczańskiem!

Dłonie są krajobrazem serca. Dłonie pękają nieraz jak wąwozy, którymi się toczy nieokreślony żywioł. Te same dłonie, które człowiek wówczas dopiero otwiera, gdy nasycone są trudem – i widzi, że przez niego jednego inni ludzie spokojni już idą. Dłonie są krajobrazem. Gdy pękną, to wtedy w ranach wzbiera fizyczny ból, rwący swobodnie jak strumień. Ale człowiek nie myśli o bólu. Ból sam jeszcze nie jest wielkością, a swej właściwej wielkości on po prostu nazwać nie umie.

Odpowiadaj dobrem na zło, a zniszczysz w podłym człowieku zadowolenie ze zła.