Któż z niej odwali kamień? Kto myśli na nowo rozpostrze W skroniach głęboko pękniętych – tak pęka na ścianie tynk. Złożyli go milcząc plecami na płachcie żwiru. Przyszła znękana żona i wrócił ze szkoły syn. Czy dotąd? Czy jego gniew ma się tylko na innych przelać? Czy nie dojrzewał w nim samym własną miłością i prawdą? Czyż mają go jak tworzywo zużyć pokolenia i wyzuć z treści najgłębszej, jedynej i własnej? I znowu ruszyły kamienie. Wagonik ginie w kwiatach. I znowu prąd elektryczny ściany głęboko tnie. Lecz człowiek zabrał z sobą wewnętrzną strukturę świata, w której miłość tym wyżej wybuchnie, im większy nasyca ją gniew.