Cza­sem mu­si po­jawić się długa rze­ka prob­lemów, byśmy zaczęli bu­dować mosty.

Lubię mosty, mknące po nich pociągi i auta, a smaczku wszyskiemu dodaje tafla wody; i na tafli neony, jak błyskawic salwa. Krzysztof

Krzyk pa­li most do roz­mo­wy, który wpa­da w do­linę kłam­stwa. (Z Neta)