Marzy mi się uciec, wcale nie na koniec świata, tylko na jego początek, żeby móc chwalić dzień, przed zachodem słońca, tam gdzie nic nie musi zabijać, żebyśmy czuli się mocni.

Miłość jest jak wschód i zachód słońca. O świ­cie roz­nieca złoty blask na twarzy i uczu­cie ciepła na całym ciele. Budzi dusze, ot­wiera oczy... A kiedy nad­chodzi zmie­rzch, przy­nosi mi­liar­dy małych wspom­nień, które niczym gwiaz­dy, choć świecą z da­leka, są je­dynym światłem w ciemności.