Bądź wiatrem co pocałunkami ,włosy czesze co delikatnie dłonie podaje, roztańczy serce muzyką, zaszumi pachnącym gajem. Bądź słońca promieniem złotym, co ciepłem ciało oplata, iskierkami w drzewach czaruje, promyczek w uśmiech wplata .

O poranku, gdy słońce oczy swe przeciera, przeciąga się po długiej nocy, tworząc na ziemi istny teatr, świadkiem którego są nasze oczy. Ten pierwszy złoty promyk słońca, dotyka czule rannej rosy, nabiera tęczy barw bez końca kryształek mały,nagi,bosy.