Z mogiły pod brzozami. Szczęście, gdy jest tuż obok, Ta nasza matka polka. I wzdycha gdzieś nerwowo

Jesień tego nie zrodzi, czego wiosna nie zasiała.

"Nie trze­ba w le­sie kląć, ka­pe­lusz trze­ba zdjąć jak naj­uro­czy­ściej i po­słu­chać, co też mó­wią li­ście..."

Natura, jako całość, jest dziełem dużo bardziej godnym podziwu niż człowiek.

Do młodych ludzi przyjaźń przychodzi w glorii wiosny, jako najwspanialszy cud piękna, misterium narodzin. Ale i dla starszych jest ona równie pięknym kwiatem jesieni.

„Jest coś niesamowicie nostalgicznego i znaczącego w dorocznej kaskadzie jesiennych liści”. Joe L. Wheeler