Tkał pajączek nitkę srebrną, było babie lato. Jesień piękna jak królewna malowała kwiaty. Ubierała drzewom liście przepyszną purpurą. Było cicho i złociście, chmurka mknęła górą.

Nie da się przyśpieszyć biegu rzeki lub wschodu słońca ani sprawić, aby drzewa rosły szybciej, niż rosną. Wszystko wydarza się wtedy, gdy jest na to gotowe.

Ciekawskie słonko.