To twoja własna droga. Inni mogą przejść ja z tobą, ale nie za ciebie.

Jesień już w swej krasie, w złoto bogata, za oknem, w ogrodzie, w przyprószonym błękicie, w rozmytych kolorach lata. Widzisz te mgły? snujące się po sadzie, jak porzucony welon panny młodej która z ptaszętami odleciała, ku lazurowym morskim odmętom, gdzie zachód słońca, w kolorze pomarańczy i snujący się po bazarach zapach orientu.

W prze­mija­niu naj­gor­szy jest czas, który pozostał.

W jesieni prędko gdy liść z drzew opadnie, to wkrótce zima będzie, każdy zgadnie.

Na jesieni świat się mieni.