Nie zniesiesz wygnania, tęsknoty. Jeszcze trochę jesiennej i zimowej słoty. A padniesz martwa!. Obca ziemia cię pogrzebie. Drzewo moje. Czy będę szczęśliwszy od ciebie?. Jan Paweł II

Więdniesz. Usychasz smutna wśród kwitnącej płaszczyzny. I nie ma dla ciebie życia, bo nie ma Ojczyzny. Drzewo wierne!.

Czemuś, choć cię starania cudze otoczyły.. Nie rozwinęła wzrostu, utraciła siły?. Masz tu wcześniej i słonce, i rosy wiośniane, a przecież twe gałązki bledną pochylone.

Jakże tu miłym jesteś gościem memu oku. Bowiem oboje doświadczamy jednego wyroku. I mnie także pielgrzymka wyniosła daleka. I mnie w cudzej ziemi czas życia ucieka.

Nie bój się wielkiego kroku - nie pokonasz przepaści dwoma małymi. /David Lloyd George/