Na początku były góry wspinał się powoli w oparach gęstej mgły w oddali słyszał głosy zwierząt śpiew ptaków wysoko, blisko bicie serca łomotało mocno miarowo w rytm archaicznego lasu, czy był dzieckiem zarodkiem dojrzałym mężczyzną czy starcem lub pyłem tylko rzuconym na wiatr nie wiedział z trudem odkrywał tajemnice życia i śmierci ich powaby złudzenia zdradliwe klęski łzy a góry stare wydeptane przez pokolenia zwierząt ,i ludzi piętrzyły się i wciąż piętrzą wyniosłe majestatyczne i dumne piękne i z wiekiem piękniejsze jak kobieta w kurtuazyjnym porzekadle, przyjmująca kwiaty i komplementy i miłość, kwiaty komplementy i miłość góry i my . Odpowiedz

Można przejrzeć się w jeziorze,jak w lustrze. Odpowiedz