Świetne wyposażenie łazienki, podoba mi sie.

Tomas Tranströmer Otwarte okno Goliłem się pewnego poranka przy otwartym oknie na pierwszym piętrze. Włączyłem maszynkę. Zaczęła warczeć. Warczała głośnie, głośniej. Głos stał się rykiem. Zogromniała jak helikopter i głos – pilota – przenikał przez ryk, wrzeszcząc: „Otwórzcie wszyscy oczy! Widzicie to ostatni raz”. Wzbiliśmy się w górę, lecąc nisko ponad latem. Tak wiele rzeczy, które kochałem, czy nic nie znaczą? Tuziny dialektów zieleni. Zwłaszcza czerwień drewnianych ścian domków. Żuki, które błyszczą w nawozie, w słońcu. Piwnice wyrwane w górę za korzenie ruszyły przez powietrze. Działanie. Maszyny drukarskie pełzały. Właśnie teraz jedynie ludzie trwali w bezruchu. Zachowując minutę milczenia. Zwłaszcza umarli na cmentarzu trwali nieporuszeni jakby pozując do zdjęcia w zaraniu aparatu fotograficznego. Leć nisko! Nie wiedziałem jak odwrócić głowę – żeby widzieć obie strony jak koń.