Chmury wystukiwały na ziemi rytm smutnej, żałobnej pieśni. Kwiatek już wiedział, że to dla niego grają i tańczą, ale nie smucił się – w poczuciu zaufania wiedział również, że wszystko wróci w innej formie. Wiedział, że życie przygotowywało go do tego momentu, który ma nastąpić, by wrócić do domu. Życie dało mu wiele radości i spełnienia, a kiedy ponownie wróci do niego, jeszcze głębiej zanurzy się w przestworzach kreacji i pełni.

"Ludzie oklaskują fajerwerki, ale nie wschód słońca."