Ktos kiedyś mi po­wie­dział, że to smut­ne gdy codzien­nie z mo­jego ok­na widzę zachód słońca... Dlacze­go? Bo przyk­ro codzien­nie pat­rzeć jak umiera dzień, o wiele le­piej pat­rzeć gdy wsta­je; jak po­ran­ne pro­mienie słońca prze­ganiają noc. Szko­da tyl­ko, że wte­dy zaz­wyczaj ludzie śpią... I ta­ka jest właśnie praw­da, często nie widzi­my gdy coś się zaczy­na; widzi­my to do­piero gdy już się kończy...

dob­rze, że przy­roda lu­bi równowagę- słońce po deszczu, ciszę po burzy i zieleń .