Zakonnik w celi, żołnierz we zbroi, człek przy prawie - bezpieczni są.

Harriet Löwenhjelm Ja chcę krzyczeć: Miserere*, i wędrować w zakładników pielgrzymce, bo jestem grzechami zbrudzona i wiele już razy leżałam w kołysce. Wszystkie ziemskie winy noszę w mojej piersi. Wszystkie ziemskie winy będą krzyczeć z mojej piersi: Miserere! W kapiących kroplach deszczu swój mnisi kaptur przemoczyłam. W zacisznych celach klasztoru kromki chleba nigdy nie zjadłam. Po tych mokrych drogach musiałam się błąkać i swoje zakrwawione plecy wciąż chłostać. Miserere! I wybrano też między tymi najgorszymi, którzy chodzą po ziemi, między grzesznikami największymi, co było dobrze znane mi. Ja muszę chłostać człowieka na śmierć, co przeciw Bogu Ojcu grzechy może mieć. Miserere!

Szedł facet przez budowę i go zamurowało.

„Ucz się, lecz u uczonych, nieuczonych sam nauczaj.”

Kto żyje w strachu, nigdy nie będzie wolny.