Były to rusałki już lata, które zamierzać przez następny miesiąc królować chciały Na razie jednak z ostatnimi chwilami wiosny na tej ziemi pogodzić się musiały

W burzę jasnych loków piekna rusałka wplotła kwiat niezapominajki niebieski i tulipan czerwony A w ręku trzymała biały narcyz przez wszystkich tak podziwiany i ulubiony

Chodziła po lasach, drogach i wąwozach gibka rusałka z włosami złotemi Czarując i przemieniając wszystko w piękno sposobami ponętnymi

. Chciałam być figlarnej rusałki kwiatowej uśmie­chem. Po­jawiać się by przy­nosić uko­jenie i ra­dość. Wy­rażać zachwyt wej­rze­niem w piękno kocha­nego człowieka, a przy tym ru­mienić lek­ko po­liczki. Cie­szyć.