Pośród życzeń dziś tysiąca Moje jedno w nich się skrywa I z promykiem słońca Pod Twój dach domu rodzinnego przybywa

I żeby żyć sam tlen nie wys­tar­czy Pot­rzeb­ny jest dach, wo­da, ka­wałek chle­ba Jak widzi­cie aż tak dużo nam nie pot­rze­ba Jeszcze troszkę wiary i nadziei Od­ro­binkę zro­zumienia i miłości Tyl­ko ty­le by żyć w god­ności

Przyk­ro mi jed­nak, że z was, głup­cy, żaden nie os­tał się – to pech. By­liście in­ni, te­raz – płyt­cy jes­teście, jak środ­ki dachów-strzech.

I oto poczuliśmy się "sielsko anielsko" :)

owszem ładny jest

bardzo mi się podoba taka zabudowa...

jak domek kubusia puchata...