Pe­wien ptaszek już nie młody, o nie pięknej raczej twarzy, dzieci swo­je raz za­wołał i tak na głos się roz­marzył: mo­ja roz­wyd­rzo­na dziat­wo!

Przeszedłbym piekło, przepłynął morze og­nia i spoj­rzał pa­nu piekieł pros­to w oczy. A wszys­tko to dla jed­ne­go uśmie­chu ukochanej.