Znać drugiego człowieka, to nie znaczy wiedzieć ,jaki jest jego ulubiony kolor, dzień ,czy owoc. Znać drugiego człowieka, to znaczy wiedzieć jakie słowo ,doprowadzi go do łez, a jakie do śmiechu. Umieć go pocieszyć, a zarazem smucić ,się razem z nim.

Wiem, nie jest łatwo podjąć ,tę ostateczną decyzję o rozstaniu. Ale nie trać dłużej czasu, jeśli: Czujesz, że nie jesteś jedyną ,kobietą w jego życiu .

Czujesz, że tylko ty ,podtrzymujesz ten związek. Jeśli odpuścisz, wszystko się rozpadnie. Zatem boisz się odpuścić, bo wiesz, że on za tobą nie pobiegnie, nie zawalczy, nie zmobilizuje się. Pewnie nawet nie wie jak, bo nigdy nie musiał. Przecież dotąd to ty ,starałaś się, by to trwało.

Nie na czacie, nie przez telefon, nie byle szybko, nie byle jak. Twarzą w twarz, przy filiżance herbaty, kawy. W domu, na spacerze, w kawiarni. Prawdziwa wymiana myśli i emocji (bez emotikonów, za to z najprawdziwszym uśmiechem, łzami, uniesieniem brwi i całą tą, mową ciała: najlepszym dowodem na to, że twój rozmówca cię słucha i próbuje zrozumieć). Realny kontakt z drugim człowiekiem,, który sprawi, że i ty i ten „ktoś” poczujecie się ważni. I potrzebni.

Co wieczór za­siadamy w parze z Pa­nem Bo­giem I han­dlu­jemy tym co ma­my aku­rat w so­bie My mu pod­sta­wiam treść moich łez, powabnych motyli ki niektorych zwierząt On mi nieśmiało coś ra­ju na ziemi

Te­raz kiedy stoją na prze­ciw siebie , kończąc to wszys­tko , nie myślą na­wet o tym, że kiedyś by­li jed­nością ..

ładna kolorystyka