Ten dob­rotli­wy za­miar nies­ka­lane­go światła, spa­ja sie z oceanem w od­da­li bez śla­du. W niep­rzy­tom­nej przes­trze­ni, wy­wie­szasz na słońcu mój spo­niewiera­ny żagiel ser­ca.

W żag­le mych poczy­nań wicher życia wciąż jeszcze dmie Płynę więc, choć często już nie wiem jak i nie wiem gdzie…

Dob­rze wiesz, że nie możesz mi pomóc, więc nie mów, że jes­tem ta­ka jak inne żagle na oceanie życia..

Co czu­je przed spoj­rze­niem w Twe oczy? Strach... Tak, to bez wątpienia On... Boję się, że uj­rzę w nich Twą niepew­nośc, brak miłości, obojętność...

wow ale ekstra kobitka jak ona go pcha