Wi­tamy la­to, pełne dmuchawców motyli i szczęścia, kłaniamy się nis­ko, roz­wi­jamy przed nim dy­wany z pląta­niny naszych umysłów, ot­wiera­my jej drzwi do naszych serc.

Gdy nag­le słyszysz "je­go piosenkę" ser­ce wy­konuję niebez­pie­czne sal­to i wyob­rażasz so­bie jak mogło by być pięknie gdy­by...ahhh.Wszys­tko nag­le ko­jarzy ci się z nim,nag­le wszędzie go widzisz i słyszysz je­go imię

Pofrunęło lato do nieba...