Od ślub­nej niefor­tunności Ol­sztyński pa­nek Łza­wy żywot pro­wadził, sa­mot­ny Nig­dy nie szu­kał już in­nych kocha­nek Pa­miętając swej lu­bej ob­raz za­lot­ny. Trzydzieści wiosen minęło nim zamku mu­ry sta­re mur­szałością tknięte cegły Czas zaos­trzyw­szy nań swe pa­zury Z chęci sta­ros­ty prze­budo­wie uległy. Również baszty wnętrze uka­zano A co tam uj­rza­no, ochrzczo­no krzy­kiem Zbielałe kości w białą suk­nię odziano Ze szczątka­mi płowych loków płomy­kiem. Odpowiedz