Tuż u drzwi Autor: Mirosław Broda Uderzcie w dzwony nadchodzi Bóg, który odpłaci każdemu ze sług. Ubierzcie zbroję wszystkie dzieci moje, bo jest na ziemi jeden wielki wróg, co długów narobił przez lat tysiące, i płacz i krzyk i usta pragnące, wołają o pomoc, więc nadejść już pora, niebo zstąpi na ziemię , zabije potwora. A bestia w czerwieni, purpurze ukryta, i w ciele człowieka jak żmija spowita. Mówi że jej nie ma, tym największym kłamstwem, świat cały okpiła, za miłość płaci draństwem. Ta energia Me dzieci, w duchu jest zaklęta, to przeciwnik miłości, zdejmijcie jej pęta. Poniżej czakry serca, w swym gnieździe ona drzemie, Przebaczając zabijacie, jej gadowe plemię. Więc od serca oczyszczać, świat wam cały trzeba, jeśli nie, niedługo nadejdzie światło z nieba. Ono oczyści wszelkie tu stworzenie, zabije szatana i wyrwie złe korzenie.

Widziałam Jego oblicze na wielu obrazach. Słyszałam bicie dzwonów i śpiewy bizantyjskie.

Tonąc w gniewie czy­tam na głos Gnijące w wer­sach li­tery Ktoś ucieka ktoś coś rzu­cił Chy­ba tyl­ko cień księżyca Wziął gi­tarę i wtóru­je słowom I dzwo­nom w dzwon­ni­cach

Fajny zachód słońca przy dzwonach