Jest w rzece trawa snu i w łące rzeczny sen Po dnie biegnie co tchu w łące kwitnie jak len O nim już wszystko wie pławiony w rzece koń odcięte ręce dwie włożona w ranę dłoń.

Szczęście nie rośnie na łące ani nie chodzi w ko­miniar­skich bu­tach, ale mie­szka w ser­cu i od­bi­ja się w uśmiechu.