To samotne drzewo, targami wiatrem w czasie burz, tylko czerwone maki towarzyszą mu, nucąc piosenkę, by było mu weselej, to są dzisiaj jego przyjaciele, to takie piękne i smutne, bo życie samotnika, bywa okrutne.

Cóż nag­le w świecie zdarzyło się? Toż to nadzieja znów za­mie­szkała tu! Jest i już będzie! Te­raz to wiem - Życie na próbę wys­ta­wiło mnie...

Czerwono po horyzont i jeszcze dalej...