Patrzę na ten świat, dokoła i wciąż nie mogę uwierzyć, że ludziom z taką łatwością dziś przychodzi niszczenie tego, co budowali latami. Dzień po dniu tworzą piękne ogrody, w których tętni życie, by później ziemię zostawić odłogiem. I nie robi tego żaden żywioł, czy kataklizm, lecz oni sami. Swoim słowem, czynem. Swoim zaniedbaniem.