Zbudziłem się i to był mój rodzinny dom. We wszystkich pokojach padał lekki deszcz Przechodziłem od jednego do drugiego, patrząc Na wodę, która połyskiwała na lustrach Zrzuconych tu, poskładanych, niektórych rozbitych. Zepchniętych między meble, opartych o ściany. W ich sennych odbiciach nagle jakaś twarz Wyłaniała się, uśmiechnięta słodko I tak inaczej, niż mógłby uśmiechać się świat. A ja niepewnie dotykałem w lustrze Rozrzuconych włosów bogini, I odkrywałem pod wodnym welonem Smutną i nieobecną twarz małej dziewczynki, Zdziwienie pomiędzy bytem a niebytem, Dłoń, która nie śmie dotknąć oparu na szkle, Potem słyszałem jak śmiech się oddala, Błądzi po korytarzach bezludnego domu. Tutaj zawsze zostanie dar marzenia, Dłoń wyciągnięta, co nie sięgnie brzegu Za wartką wodą, gdzie znika wspomnienie. Odpowiedz

Musisz mi pomóc, bo od szesnastu dni pada deszcz i życie powoli zaczyna mi się rozmywać. Odpowiedz